เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๑๓ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ เป็นวันที่พี่น้องคริสตศาสนิกชนกลัวกันนักหนา ชนิดที่เรียกว่าถ้าไม่ต้องออกจากบ้านไปไหนเลยยิ่งดี..! เรื่องของการเชื่อโชคลางแบบนี้ มีในทุกชาติทุกภาษา เลข ๑๓ โดยเฉพาะตรงกับวันศุกร์ เขาถือว่าเป็นความโชคร้ายสุด ๆ เพราะว่าเป็นวันที่พระเยซูคริสต์สวรรคต

แต่ว่าไทยเรานั้นเลข ๑๓ กลับเป็นเรื่องดี อย่างเช่นว่ามีธุดงควัตร ๑๓ ประการ มีเทศน์มหาชาติ ๑๓ กัณฑ์ จึงทำให้พวกเราทั้งหลายนั้น ต่างก็อยู่ในลักษณะที่เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง และสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ก็เป็น "มโนมยา" คือ "สำเร็จด้วยใจ" เนื่องเพราะว่าถ้าเชื่อถือ ใจของท่านก็จะคิดอยู่แต่เรื่องไม่ดี ท้ายที่สุด ความสำเร็จด้วยใจก็คือ เราคิดว่าไม่ดี ก็เลยไม่ดีเอาจริง ๆ..!

กระผม/อาตมภาพเดินทางไปร่วมการสอบบาลีสนามหลวงประจำปี ๒๕๖๙ ที่วัดไชยชุมพลชนะสงคราม (พระอารามหลวง) ตำบลบ้านใต้ อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นวันที่สอง แต่ด้วยเหตุที่ว่าช่วงนี้นั้นเป็นช่วงของการเปิดงานปิดทองฝังลูกนิมิต โดยเฉพาะคณะสงฆ์จังหวัดกาญจนบุรีเปิดกันนับ ๑๐ แห่ง ยกเว้นคณะสงฆ์อำเภอทองผาภูมิซึ่งเลิกใช้ช่วงตรุษจีนไปแล้ว เนื่องเพราะว่าตรุษจีนนั้น พี่น้องชาวจีนไม่ได้นิยมหยุดยาวเหมือนกับสมัยก่อน ทางทองผาภูมิจึงใช้ช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ที่มีนักท่องเที่ยวขึ้นไปเป็นจำนวนมาก ในการเปิดงานปิดทองฝังลูกนิมิต

เมื่อฉันเพลร่วมกับครูบาอาจารย์ เจ้าคณะปกครอง และเหล่าพระภิกษุสามเณรผู้เข้าสอบแล้ว กระผม/อาตมภาพกราบลาพระเดชพระคุณพระราชวิสุทธาภรณ์ (ทองดำ อิฏฺฐาสโภ ป.ธ. ๖) รองเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี เจ้าอาวาสวัดพระแท่นดงรัง วรวิหาร ขออนุญาตเดินทางไปยัง วัดหนองแดงวนาราม หมู่ที่ ๕ บ้านหนองแดง ตำบลหนองกุ่ม อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี ตามฎีกาที่เขานิมนต์ ให้มาอธิษฐานจิตปลุกเสกวัตถุมงคล ตามเวลาก็คือ ๑๓.๐๙ น. ทำให้ไม่สามารถที่จะอยู่ร่วมพิธีเปิดการสอบบาลีก่อน

โดยเฉพาะวันนี้ บรรดาพระเถระระดับเจ้าคณะจังหวัด รองเจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะอำเภอ รองเจ้าคณะอำเภอ ส่วนใหญ่ได้รับนิมนต์ไปในงานปิดทองฝังลูกนิมิตกันแทบทั้งหมด จึงทำให้สนามสอบวันนี้ออกแนวไปในแนวค่อนข้างที่จะเหงา ถ้าหากว่าตรงกับพรุ่งนี้คงจะเหงาหนักกว่านี้อีก เนื่องเพราะว่าบาลีประโยค ๑ - ๒ นั้นสอบเสร็จในวันนี้ และพรุ่งนี้ก็จะเหลือแต่ประโยค ๓ และประโยค ๔ ซึ่งทำให้พรรคพวกร่วมสอบหายไปเกินครึ่งเลยทีเดียว..!

 

แต่เมื่อไปถึงวัดหนองแดงวนาราม ปรากฏว่าเขาเลื่อนเวลา จากฎีกาก็คือเวลา ๑๓.๐๙ น. ไปเป็นเวลา ๑๕.๐๙ น. เมื่อสอบถามแล้วถึงได้ทราบว่า ต้องรอพระเดชพระคุณพระเทพปริยัติโสภณ, ดร. (ปัญญา วิสุทฺธิปญฺโญ ป.ธ. ๙) เจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี มาเป็นประธานจุดเทียนชัยในพิธีนี้ ซึ่งพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านก็ติดงานอยู่ที่วัดอื่น เรียกง่าย ๆ ว่ามาถึงที่นี่ตอนบ่าย ๓ โมงได้ก็เก่งมากแล้ว..!

กระผม/อาตมภาพจึงต้องนั่งรออยู่พักใหญ่ กว่าที่หลวงพ่ออวยพร (พระครูปฐมวราจารย์) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดนครปฐม เจ้าอาวาสวัดดอนยายหอมจะเดินทางมาถึง แม้ว่าจะอายุ ๗ รอบ ๘๔ ปีแล้ว แต่หลวงพ่ออวยพรก็ยังดูกระฉับกระเฉงอยู่มาก เมื่อนำท่านเข้าที่รับรองแล้ว กระผม/อาตมภาพกราบท่าน ยังคิดว่าจะจำกันไม่ได้ เพราะว่าระยะหลังหลายปีนี้ กระผม/อาตมภาพใส่หน้ากากอนามัยมาโดยตลอด เมื่อรู้สึกว่าภูมิคุ้มกันของตนเองฟื้นคืนมา ช่วงประมาณ ๑ เดือนที่ผ่านมา จึงใส่บ้างไม่ใส่บ้าง และส่วนใหญ่ก็ไม่ใส่หน้ากาก

แต่ปรากฏว่าทันทีที่เห็น หลวงพ่ออวยพรก็ทักว่า "วัดท่าขนุน ทำไมที่นี่ถึงได้ไกลขนาดนี้ ?" กระผม/อาตมภาพเรียนบอกไปว่า "ถ้าหลวงพ่อไปวัดผม ยังไกลออกไปอีกเกือบ ๑๕๐ กิโลเมตร..!" เล่นเอาท่านถึงขนาดมองหน้า "แล้วทำไมท่านถึงไปงานคณะสงฆ์ได้เกือบทุกครั้ง ?" กระผม/อาตมภาพเรียนว่า "อยู่ที่ความตั้งใจครับ" ท่านก็พยักหน้าเข้าใจ

อีกสักพักหนึ่ง ลูกศิษย์ก็เข็นหลวงปู่สมบุญ (พระครูสุวรรณธรรมานุยุต) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค ๑๔ เจ้าอาวาสวัดลำพันบอง อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรีมาถึง กระผม/อาตมภาพแนะนำกับหลวงพ่ออวยพรว่า "นี่คือพระเถระอายุพรรษาสูงสุดของภาค ๑๔ ตอนนี้หลวงปู่ท่านอายุ ๑๐๔ ปีแล้ว..!" ทำเอาหลวงพ่ออวยพรหรือหลวงปู่อวยพรของหลาย ๆ ท่านต้องลงไปกราบก่อน..!

สักพักหนึ่ง หลวงพ่อแอ๋ม (พระครูนิโครธโยคาภิรักษ์) เจ้าอาวาสวัดน้ำตก ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค ๑๔ อีกรูปหนึ่งก็มาถึง ครั้นแนะนำต่อกันแล้ว ปรากฏว่าหลวงพ่อแอ๋มอายุมากกว่าหลวงพ่ออวยพร ๑ ปี ก็คือ ๘๕ ปี แต่พอได้ยินว่าหลวงปู่สมบุญอายุ ๑๐๔ ปี หลวงพ่อแอ๋มถึงขนาดถามว่า "อยู่มาอะไรได้นานขนาดนี้ ?" เล่นเอาพวกเราหัวเราะกันเป็นการใหญ่

ปรากฏว่าบรรดาพระเถระซึ่งได้รับอาราธนามาให้อธิษฐานจิตปลุกเสกวัตถุมงคล เพื่อแจกจ่ายให้แก่ญาติโยมในงานปิดทองฝังลูกนิมิตวัดหนองแดงวนารามนั้น ทยอยกันมาถึงเร็วกว่าที่คิด อาจจะเป็นเพราะหลายท่านก็ถือฎีกาเดิม คือเวลา ๑๓.๐๙ น.

พระครูกฤติธี (พระครูโสภิตสุวรรณาภรณ์) เจ้าอาวาสวัดดงเสลา อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรีมาถึง ก็ขอกราบกระผม/อาตมภาพก่อน เมื่อชี้ไปทางหลวงพ่ออวยพร ท่านบอกว่า "ขอกราบครูบาอาจารย์ก่อน หลวงพ่ออวยพรท่านเป็น "หลวงพี่" ของผม" เล่นเอาหลวงพ่ออวยพรหัวเราะ เนื่องเพราะว่าทั้งสองรูปนั้นบวชโดยพระอุปัชฌาย์เดียวกัน คือ หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ในเมื่อเป็นเช่นนั้น กระผม/อาตมภาพจึงต้องหน้าด้านรับกราบจากพระครูกฤติธีเสียก่อน..!

 

เมื่อเห็นว่าพระเถระส่วนใหญ่มาถึงแล้ว ทางเจ้าภาพจึงนิมนต์เข้าอุโบสถไปเลย ต่างคนต่างก็เข้าประจำที่ ได้ยินเสียงพระมหานาคสวดพุทธาภิเษก คาดว่าเป็นเสียงลูกศิษย์อีกรูปหนึ่ง ก็คือพระครูกาญจนกิตติชัย วัดวังรักราษฎร์บำรุง อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งกระผม/อาตมภาพสอนท่านมาเหมือนกัน เป็นอันว่าในภาค ๑๔ นี้ ถ้าไม่ใช่เพื่อน แม้ว่าจะเป็นเพื่อนอาวุโสอย่างหลวงพ่ออวยพรก็ตาม ก็จะเป็นลูกศิษย์ที่กระผม/อาตมภาพสอนมาทั้งนั้น ไม่ว่าจะในระดับประกาศนียบัตร ปริญญาตรี ปริญญาโท ปริญญาเอก เป็นต้น

เมื่ออธิษฐานจิตปลุกเสกจนกระทั่งพระท่านบอกว่า "เต็มแล้ว" กระผม/อาตมภาพก็คลายสมาธิออกมา แต่ว่าทำน้ำมนต์ไม่ได้ เนื่องเพราะว่าทางเจ้าภาพเอาไม้ไขว้กากบาท เสียบทะลุเทียนน้ำมนต์คาอยู่ภายในโอ่ง จึงได้แต่นั่งทรงอารมณ์รอเวลา จนทางเจ้าหน้าที่มาสะกิดบอกว่า "นิมนต์หลวงพ่อดับเทียนชัยด้วยครับ"

อ้าว..ไม่ทราบเหมือนกันว่าเขาจุดเทียนชัยกันตอนไหน ? เนื่องเพราะว่าเข้าสมาธิได้ก็ "ไปยาว" เลย พระหรือว่าครูบาอาจารย์ท่านบอกให้ทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้างนอกเขามีอะไรกันจึงไม่ได้รับรู้รับทราบ เป็นเรื่องที่จะว่าตลกก็ใช่ แต่ว่าก็เป็นเรื่องจริงเสียด้วย..!

เมื่ออธิษฐานจิตดับเทียนชัยให้เขาเรียบร้อย ท่านอื่น ๆ ก็เพิ่งจะลืมตาขึ้นมา ทำน้ำมนต์บ้าง โปรยดอกไม้ถวายเป็นพุทธบูชาบ้าง เมื่อรับไทยธรรมมาแล้ว กระผม/อาตมภาพก็กราบลาพระเถระทุกรูป ขออนุญาตเดินทางกลับที่พักก่อน

ระยะนี้ใครเร็วก็ถือว่ารอด..! เนื่องเพราะว่าถนนเกือบทุกสายต้องซ่อมต้องแซมทั้งหมด บางสายถึงขนาดจาก ๖ เลน โดนปิดเหลือเลนเดียว อย่างเช่นถนนพระราม ๒ เป็นต้น ทำเอาบรรดาท่านที่เดินทางผ่านบริเวณนั้นออกอาการหน้าเขียวหน้าเหลืองไปตาม ๆ กัน..! ทางจังหวัดกาญจนบุรี โดยเฉพาะแยกแก่งเสี้ยนและแยกวังสารภี มีการสร้างสะพานลอยข้ามแยก เป็นสะพานลอยที่ยาวเหยียดทีเดียว ถ้าหากว่าสร้างเสร็จแล้ว รถก็จะสามารถวิ่งผ่านได้ โดยไม่ติดไฟเขียวไฟแดงอะไรเลย

เพียงแต่ว่าในระหว่างก่อสร้างนี้ก็ต้องอดทนอดกลั้นเกี่ยวกับรถติด เนื่องเพราะว่าพื้นที่จราจรก็กลายเป็นสะพานที่เขาสร้างยังไม่เสร็จ ผู้สัญจรทั้งสองฝั่งต้องลงไปเลาะข้างทาง พูดง่าย ๆ ว่ามากี่เลนก็เหลือแค่เลนเดียวที่อีหลุปุปะ เป็นต้น

กระผม/อาตมภาพจึงต้องรีบเข้ารีบออก อยู่ในลักษณะไปก่อนย่อมได้เปรียบ ส่วนท่านใดช้า ก็จะไปพบปัญหาว่า เวลาประเดประดังออกมาพร้อม ๆ กันแล้ว คราวนี้ก็เวรกรรม..! เนื่องเพราะว่าบนถนนเขาก็มีรถมากอยู่แล้ว พวกเราที่ออกมารวดเดียวก็จะยิ่งทำให้การจราจรติดขัดยิ่งขึ้นไปอีก ไม่ทราบเหมือนกันว่าท่านอื่นเป็นอย่างไร แต่กระผม/อาตมภาพใช้เวลาแค่ ๓๔ นาทีก็มาถึงที่พักวัดท่ามะขาม (วัดราษฎร์ประชุมชนาราม) และทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนอยู่ในขณะนี้

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๑๓ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)